Ул — бер чыңлар моң-аваз.
Җиңел ул язу берьюллык шигырь,
Язасы иде меңьеллык шигырь.
Чөнки син тугансың, диләр,
Берьюллык язсаң — акча бирмиләр,
Меңьеллык язсаң — вообще күрмиләр,
Меңьюллык язсаң — басмый тиргиләр.
Шагыйрьләргә кайчан ансат булган,
Җиңел булган кайчан җырчыга?!
Дуэльләрдә һәлак иткәндә дә
Шагыйрь кабереннән нур чыга!
Зират сакчылары булган шагыйрь,
Казыган, диләр, хәтта каберләр.
Сындырмаган шагыйрь ихтыярын
Салкын Себер, кагу-җәберләр.
Баегуга барган безнең заман
Читләп үтә әле шагыйрьне.
Сөлек кебек урыс җырчылары
Асыл гомерләрен яндырды...
Күрмәү, басмаулары — пустяк бит:
Кеше булмаганда, олигархлар
Шигырь ятлый, диләр — һәлак бит!..
Алтын көзләр килде әүвәлгечә,
Һуштан язмас — кеше сирәге.
Ничек түзә икән сайрамыйча
Шушы мәлдә кошлар йөрәге?
Әллә түгеп беткән микән моңын
Сандугачлар язгы бер таңда.
Юк, сайрама, кошчык, сине көтә
Сагынып син янә кайтырсың да
Өздереп бер чут-чут итәрсең, дим,
...Чыдамады сары сандугачкай,
Сары талда сайрап җибәрде!
(Шигырь язмый торамы ни шагыйрь,
Мин ул көйне ишеткәндәй булдым
Үткән чакта Бүә буйларын.
Олпат тирәк, бөдрә сары таллар
Көйләп торды синең җырларны.
Монда җилләр җырлар булып исә,
Таулар суза тамак төбеннән.
Кырлы курай өзләп моңын сибә,
Йолдызлардан саф моң түгелә.
Барча дөнья шулай җырлый икән,
Димәк, Остаз үзе мәңгелек.
Кош юлыннан шигырь укып торам,
Татар телендәге — меңьеллык.
Карашымны капламады кара болыт,
Йөрәгемне өтәлмәде көнчел бер ут;
Чүкемәде миемне яман бер уй:
“Бәндәләргә изгелегең оныт, оныт!..”
Күрдем бары кешеләрнең яхшы ягын,
Эшендә дә, сүзендә дә ачтым агын;
Көнчеллегем уянса да ул ак булды,
Һәр таңымда күңелемә ак нур тулды.
Гомердә дә кул бармады шикаятькә,
Каләм үтсә, тотындым тик хикәяткә.
Тугры калдым, иманыма, хакыйкатькә.
Аралады аек акыл гайбәтләрдән,
Үрнәк алдым ару, әйбәтләрдән.
Эче кара бәндәләрдән тордым ерак,
Иң зур кыйммәт минем өчен —
Ленин урамыннан шагыйрь килә,
Шагыйрь атлый, салмак адымы.
Якташ уйчан, ахры, туган җирдә
Кунакны да түгел, туры килсә
Гафу итче, шагыйрь, уфалылар
Ул кадәр дә түгел моңсыздан:
Киләдер, дим, дөнья куудан.
Шагыйрь килә Ленин урамыннан
Салмак басып яшьлек эзенә.
Якташларын өзелеп сагынуы
Чыккан, күрәм, уйчан йөзенә.
Битарафлык, ят итүләр күрсәң,
Кайнар кочагыма алдым сине, —
Юллагандыр бер илчесе итеп,
Фатыйхасын бирде Уралтау.
Өйрәтергә балаларын чал бөркетләр
Оя төбен тибә, диләр, упкыннарга
Яшәү көче сабыйларның йөрәгендә
Бар нәрсәгә хуҗа булыр җил һәм
Иркәлидер, бәлки, кочагында?
Гел саклап һәм курчалап торганда
Кош патшасы яраламы ул чагында?
Оя төбен типте кинәт упкыннарга
Яшәгәндә барча халык син дә мин.
Ябышырга безгә нинди канатларга?
Замандашым! Ярый әле без килгәнбез
Уралымның мәңге тере төягендә.
Ничек кенә болганмасын заманалар,
“Чаңк-чаңк!” итәр безнең тавыш