Бер ел уза, тагын мулланы чакырырга кирәк. Уфтанып булса да, мулланы чакыралар. Мулла килә, ир белән хатынга читен инде, кыенсынып торалар. Аннары сөйләшеп китәләр.
- Хәзрәт, минем сиңа мөнәсәбәтем үзгәргәнне белдеңме? - ди.
Мулла:
- Әйе, мин сизәм, син читләштең, ни булды? - дип сорый.
- Хәзрәт миңа әйтү дә кыен, әмма син киткәч, былтыр акчабыз югалды бит.
Мулла елмаеп җибәрә.
- Мин сезгә килгәч, тәрәзәдән искән җил белән өстәлегездәге акча идәнгә килеп төште. Мин аны алдым да Коръән эченә тыгып куйдым. Коръәнне ачуга, акча табылыр дип уйладым. Ә сез бер ел буена Коръәнне ачып та карамагансыз. Әмма минем күңелем сезнең мине гаепле дип уйлаганыгызга түгел, ә ел буе Аллаһ Китабын ачып караганыгыз булмаганга төште. Әгәр сез Коръәнне ачкан булсагыз, ул акчаларыгызны тапкан булыр идегез, – ди.
Фото: Фәнүз Хәбибуллин