Балачакның алтын таҗлы истәлекләре алар!

Бу чәчәкләрне кечкенәдән хәтерлим. Безнең бакчада да алар һәрвакыт купшы булып үсте. Бүгенгедәй күз алдымда: Белем көнендә мәктәпкә җыенган абый-апаларым нәкъ менә шушы сары чәчәкләрдән гөлләмәләр бәй­ли. Бик күпләп тә өзмиләр, биш-алты чәчәкне җыеп, матур итеп бәйләп алалар. Белем көнендә, тантаналы линейкадан соң, укучылар аларны үзләренең яраткан укытучыларына бүләк итә. Ничә буын баланың кулында булып белем иленә алып кергән, күпме укытучының күңеленә җылылык өстәгән чәчәк­ләр алар! Бакчада сары таҗ­ларын җәйгән чәчәк­ләрне күреп, сөенеп өйгә йөгергән чакларым әле дә күз алдымда.

Зур абыем Динар бу чәчәкнең исемен дә әйткән иде: “Аның исеме – рудбекия (алтын шар), исеңдә тот, сең­лем”. Абыем бик күп укый иде, каян бел­гәндер – бәлки, китаптан яки журналдан укыгандыр. Хәтерлим, дус кызларым белән сөй­ләшкәндә, бу исемне горурланып әйтә, үзем­не “белемле” итеп күр­сәтә идем. Ул чакта бу чәчәкләр безнең өчен гади үсемлек кенә түгел, ә бәхетле бала­чакның бер өлеше дә иде.

Вакытлар узды, тор­мыш агышы үзгәр­де. Бакчаларда башка төрле чәчәкләр – георгиннар, кашкарыйлар, бәрхет гөлләре үстерү модага керде. Көз буе үз төсен югалтмый торган рудбекияләргә игътибар да кимеде кебек. Хәзер авыллар кечерәйде. Күп йортлар бушап калды, ихаталарны үлән басты. Ләкин бер нәрсә үзгәреш­сез кала: ташландык йортларның тәрәзә алларында, элекке шау-гөр килгән тормышны искә төшереп, шул ук сары чәчәкләр үсә бирә.

Рудбекияләр – авылның җаны кебек. Кешеләр китсә дә, йортлар картайса да, алар һаман да шул ук сары төстә, алар һаман да авылга ямь өстәп, горурлык белән чәчәк ата. Алар – безнең балачакның сүнмәс истәлекләре, сагышлы да, шул ук вакытта җылы да үткәннәребезне саклау­чылар. Авылга кайткан саен, шул сары чәчәкләргә карап, күңелемдә балачак истәлекләрен яңартам.

Аида ХӘЙРТДИНОВА.