"Алар миңа тормыш бүләк итте"

"Бүген миңа бик кадерле ике кешемне чираттагы сәяхәткә озаттым. Мине үстергән апамны һәм әтиемнең хатыны Алинаны, - дип яза бу хакта Рөстәм социаль челтәрдә. - Бу юлы алар үзләре өчен Мисырны ача. Соңгы елларда бу инде аларның чит илгә өченче сәфәре. Һәм, мөгаен, кем өчендер бу чираттагы ял гына. Диңгез, кояш, матур фотолар… Ә минем өчен бу сәяхәтләр артында бөтен бер гомер тора. Минем тормыш.

Мин кечкенә чакта язмыш мине әнидән мәхрүм итте. Һәм шул вакытта янәшәдә апам булды. Аның инде үз балалары, үз мәшәкатьләре, үз кыенлыклары бар иде. Ләкин ул мине кабул итте һәм үз улы кебек тәрбияләде.

Ул миңа гомер елларын бирде. Үзенә багышлый алган елларын. Мине кайгыртты, борчылды, тәрбияләде, балачак капризларына түзде. Һәм, иң мөһиме, минем бу дөньяда үзем генә түгел икәнемне белдерде.

Ә еллар узгач, казарма җимерекләре астында минем гомерем чак кына өзелми калгач, янәшәдә икенче бер хатын-кыз - Алина пәйда булды.

Унбер ай буе ул мине хәрби госпитальдә тәрбияләде.
Унбер ай авырту, борчылу, билгесезлек. Мин үзем киләчәктә минем белән нәрсә булачагын аңламаганда, ул янәшә булды. Тәрбияләде, ярдәм итте. Мин ярдәмгә һәм беркайчан да булмаганча чит кеше кайгыртуына мохтаҗ булган моментларда янымда булды.

Һәм, беләсезме, мин еш кына нәрсә турында уйлыйм?

Тормышта без аларга кайтарып берни дә бирә алмаганда безнең өчен гаять күп эшләр башкаручы кешеләр була.

Апам мине бала чагымда һәм тулысынча өлкәннәргә бәйле булганда кайгыртты. Алина да минем турында кайгыртты, мин ул вакытта яңадан бөтен нәрсәдә ярдәм кирәк булган кеше хәлендә калган идем.

Берсе миңа үсәргә булышты. Икенчесе миңа терелергә һәм тормышка кайтырга ярдәм итте.

Һәм бүген, минем мөмкинлек тугач, кайчандыр алар миңа бүләк иткән байлыкны аларга бераз булса да кайтарасым килә.
Әлбәттә, мәхәббәт һәм кайгырту өчен бернинди сәяхәтләр, бүләкләр һәм акча белән дә түләп булмый. Мин тырышмыйм да.

Мәхәббәт гомумән бурычлар белән үлчәнергә тиеш түгел.

Мин бернәрсәм дә булмаган чакта янымда кем булганын бик яхшы беләм. Мин кечкенә, көчсез, ярдәмчесез чакта. Минем үземә егылмас өчен кемнеңдер кулы кирәк иде.

Хәзер минем тормышым бик нык үзгәрде. Минем үз гаиләм, өч балам, эшем, очрашуларым, сәфәрләрем, йөкләмәләрем күп. Кайвакыт тәүлек эчендә сәгать җитми кебек тоела.

Ләкин болар арасында мин үз юлымның бер өлеше булган кешеләрне онытмаска тырышам. Һәркемгә игътибар бирәсе килә. Һәркемне кайгыртасы килә. Кемгәдер ярдәм итәргә, кемнедер хупларга, кемнедер кочакларга һәм : "Хәлләр ничек? Бәлки, сиңа берәр нәрсә кирәктер?" - дияргә.

Яшь барган саен мин бер гади нәрсәне аңлыйм. Иң куркынычы якыннарыңа рәхмәт әйтергә мөмкинлегең булмаганда түгел. Иң куркынычы - мөмкинлек, ниһаять, барлыкка килсә, ә рәхмәт әйтергә кешең калмаса.

Мин белмим, кайчан да булса аларга барысы өчен дә тулысынча рәхмәт әйтә алырмынмы. Мөгаен, юктыр. Ләкин мин төгәл беләм, бервакыт алар өчен күбрәк эшли алуыма үкенергә теләмим.

Иң авыр вакытларда яныгызда булганнарны саклагыз. Аларның мәхәббәтен үзеннән-үзе аңлашыла торган нәрсә итеп кабул итмәгез. Әгәр дә бүген сезнең кайчандыр тормышыгызны бәхетлерәк иткән кешегә караганда бәхетлерәк итү мөмкинлеге бар икән, моны эшләгез.

Әлегә "рәхмәт" дип әйтергә кешеләр бар. Әлегә кочакларлык кешеләр бар. Әлегә алар янәшә.

Фото: Рөстәм Нәбиевның шәхси архивыннан.